เมื่อวานนี้ .. เราทะเลาะกันอย่างรุนแรง

ฉันเอง ฉันเองคือคนที่ทำให้เธอเปลี่ยนไป ..

เพราะฉันเป็นคนเปลี่ยนก่อน .. ถ้าฉันไม่เปลี่ยนไป เธอก็คงไม่เครียดแบบนี้

ฉันคือคนผิด .. ฉันผิดเอง .. เธอบอกฉันว่า ระหว่างเราคงจะไม่เหมือนเดิมแล้ว

มันทิ่มแทง มันโหดร้าย .. มันเย็นชา ..

หรือถ้าจะให้เราคุยกันเหมือนเดิม .. แต่เธอจะไม่เชื่อใจฉันอีกต่อไปแล้ว

เธอจะไม่เชื่อคำพูดของฉันอีกแล้ว .. ไม่เชื่ออีกแล้ว ..

เข้าใจมั้ยว่าคนฟังรู้สึกยังไง เหมือนโดนมีดกรีดลงไปกลางใจ

เหมือนเธอกำลังฆ่าฉันช้าๆ ..

.. แล้วก็กะว่าจะจบการทะเลาะลงไปแค่นั้น ..

แต่พอตอนกลางคืน เราก็มาทะเลาะกันอีก ไอ้เรื่องเดิมๆเนี่ยแหละ ..

แค่ฉันร้องไห้ .. เธอกลับบอกว่า อย่ามาตอแหลทำร้องไห้ ..

เธอพูดออกมาได้ยังไง เธอใช้สมองส่วนไหนกลั่นกรองคำพูดที่มันทำร้ายฉันขนาดนี้ออกมา

เธอบอกว่า .. ถ้าอยากให้มันเหมือนเดิม เราก็เลิกกันไป

ฉันก็เลยถาม อยากเลิกใช่มั้ย .. อยากจะมีคนอื่นใช่รึปล่าว

เธอบอกว่าฉันพูดเหมือนอยากให้เธอไป อยากให้เราเลิกกัน .. จะบอกว่านั่นคือคำถามที่ทำร้ายฉันมาก

มันทำร้ายฉันเอง เข้าใจรึปล่าว ..

คำพูดสุดท้ายที่เธอบอกฉันก่อนจะวาง

ขอไปคิดดูก่อน .. ว่าเธอจะเลิกกับฉันดีมั้ย

ถ้าจะไป .. ก็ไปเลย .. ตอนนี้เลย .. อย่าทำร้ายฉันด้วยคำพูดแบบนี้ ..

ทรมาน ..